ვალერი ბეგლარაშვილი

მეხანძრე-მაშველი

38 წლის

10 წელია მეხანძრე-მაშველად მუშაობს. თბილისში სამუშაოდ კასპიდან დადის და ცდილობს საკუთარი სამუშაო პირნათლად შეასრულოს. ამბობს, რომ მუშაობის დროს ემოციებს რთავს: "ამ დროს მეხანძრე-მაშველს გრძნობებმა არ უნდა სძლიოს და ცივი გონებით, ადამიანების გადარჩენაზე უნდა იფიქროს".

"როდესაც მეკითხებიან რამდენი ადამიანი გადავარჩინე და რა შემთხვევა მახსოვს, ვიბნევი ხოლმე. ასეთ მომენტებს ვერ ვიმახსოვრებ, რადგან ეს ჩემთვის ყოველდღიურობაა. ადამიანის სიცოცხლის გადარჩენა ჩემი მოვალეობაა და ამ საქმეს, CV-ში ჩასაწერად არ ვაკეთებ.

მთავარი არ არის სტატუსი, ის, თუ რა ჰქვია შენს პროფესიას, უფრო მნიშვნელოვანია შენი ცხოვრების წესი. ადამიანების დახმარება სიამოვნებას უნდა განიჭებდეს და უბრალოდ, უნდა გინდოდეს, სხვანაირად ვერ წარმომიდგენია.

​ერთხელ კასპიდან თბილისში მოვდიოდი, გზაში ავარიას შევესწარით, მანქანა ამობრუნდა, ამ მომენტში არც დავფიქრებულვარ, მე და ჩემი მეგობრები წამიერად მივვარდით და ადამიანების, მათ შორის, ბავშვის სიცოცხლე გადავარჩინეთ. იმისათვის, რომ ადამიანებს დაეხმარო, ფორმა არ გჭირდება, თუმცა, რა თქმა უნდა, ჩემი სტატუსი ორმაგ პასუხისმგებლობას მაკისრებს და ეს გაცნობიერებული მაქვს. ადამიანებს ჩემი იმედი აქვთ და მე არ მაქვს უფლება, მათი მოლოდინები არ გავამართლო".